سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۱۱۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

عالم همه سرنگون توانم دیدن / خود را شده غرق خون توانم دیدن
جان از تن خود برون توانم دیدن / من جای تو بی تو چون توانم دیدن؟