سلمان ساوجی › شمارهٔ ۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ما مریدان کوی خماریم / سر به مسجد فرو نمی‌آریم

زده در دامن مغنی چنگ / دامنش را ز چنگ نگذاریم

سالک رهنمای مشتاقیم / محرم پرده‌های اسراریم

ما به سودای یار مشغولیم / وز دو عالم فراغتی داریم

جان به بازار دل تلف کردیم / مفلس آن شکسته بازاریم

ساغر می که نشوه‌اش عشق است / ما به هر دو جهان خریداریم

بار جانیم و عقل سر باری است / کار عشق است و ما درین کاریم

ساقیا از خمار می‌میریم / شربتی ده به ما که بیماریم

بوسه‌ای ده به ما که تا به لبت / جان خود چون پیاله بسپاریم

ما نه از زاهدان صومعه‌ایم / ما ز دردی کشان خماریم

با خیال تو عشق می‌رانیم / و ز لبان تو نقش می‌خوانیم

از صفات جمال مدهوشیم / در جمال صفات حیرانیم

همه را از دماغ کرده برون / شسته اطراف چشم را ز آنیم

تا خیال تو را چو پیش آید / بر سر و چشم خویش بنشانیم

جان خود را عزیز می‌داریم / که تو را جای کرده در جانیم

ساقیا ساغرست قبله ما / خیز تا قبله را بگردانیم

صوفیا جز صفای می، نکند / بر تو روشن کز اهل ایمانیم

رخ به محراب ابروان داریم / بر زبان ذکر دوست می‌رانیم

نسبت کفر می‌کنند به ما / ما اگر کافر ار مسلمانیم

با صلاح و فساد ما باری / زاهدان را چه کار ما می‌دانیم

به می و شاهد است رغبت ما / زاهدان می‌دهند زحمت ما

ز آب رز شربتی بساز حکیم / که در آن شربت است صحت ما

سرما شد ز کوی دوست بلند / در سر کوی توست دولت ما

رندی و عاشقی و قلاشی / آفریدند در جبلت ما

ملک هر دو جهان به خاشاکی / در نیاید به چشم همت ما

خلوتی با خیال او داریم / ره ندارد کسی به خلوت ما

عارفان در نعیم آب رزند / وه چه خوش نعمتی است نعمت ما

زاهدانند مست جام غرور / چه خبر مست را ز لذت ما

زاهدان را ولایتی است که هست / دور ازین کشور ولایت ما

سرم از عشق قد اوست بلند / دل ز سودای زلف اوست به بند

روی او پشت تو به را بشکست / سرو از بیخ زاهدان بر کند

جام سیری دهد مرا هر دم / لب او کرده چاشنی از قند

هر که مجنون بند طره اوست / بند می‌بایدش چه سود از بند

مطربا پرده تیز کن به صبوح / تا در آید به خواب بخت نژند

در صبوحی که جام می‌خندد / صبح را گو بر آفتاب مخند

گر برندم به حشر با رندان / تا در آتش نهند همچو سپند

وز دگر سو گرفته دامن و من / این حکایت کنان به بانگ بلند

مطربا قول عاشقان برگو / غزلی خوش ترانه‌ای تر گو

دل به صوت تو پای می‌کوبد / خوش ترانه است بازش از سر گو

زاهدانت اگر خلاف کنند / کج نشین راست در برابر گو

عشق را چون طریق مختلف است / هر زمانی ز راه دیگر گو

مطلعی از مقام عشاق ار / نکته‌ای از ره قلندر گو

وعظ افسانه در نمی‌گیرد / پیش ما این حدیث کمتر گو

سخن از پیش عارفان گوی / از لب و شاهدان ساغر گو

عود را گو شمال چند دهی / سخنی خوش به گوش او درگو

سخنی کان به عود خواهی گفت / به عبارات همچو شکر گو

شد دماغم ز زهد خشک خراب / مطربا این ترانه از سر گو

روی تو دیده گلستان است / موی تو ماه را شبستان است

قامتت سرو را داده تعلیم / زان ز سر تا به پای دستان است

دل اگر مست چشم توست مرنج / چه کند همنشین مستان است

هر که بیمار و دل شکسته توست / حال او حال تندرستان است

گل ما را سرشته‌اند به می / خاک ما گویی از خمستان است

عشق روی تو را دبستانی است / که خرد طفل آن دبستانی است

زاهدان قدح کشان پایند / که به میخانه راه بنمایند

ته به مستی فرو نهند ز دوش / بار هستی و خوش بر آسایند

به یقین واعظان و دردکشان / باد پیما و باده پیمایند

ما به نقدیم در بهشت امروز / زاهدان در امید فردایند

ما و عشقیم و صحبت ما را / دوستان دگر نمی‌بایند

نفسی چند مانده است مرا / کز برم می‌روند و می‌آیند

پیش ما از برای آمد و شد / غیر ما جام و قدح نمی‌شایند

تو مبین آنکه صوفیان ظاهر / وعظ گویند و مجلس آرایند

می پرستان نگر که در معنی / سرفرازند و پای برجایند

خود به نوعی که زاهدان گویند / من گرفتم که بی سر و پایند

یار ناگه نمود روی بر من / هوشم از جان ربود و جان از تن

من ز دیدار دوستان دیدم / که مبیناد هرگزش دشمن

از کمند تو سر نمی‌پیچم / چه کنم چون فتاد در گردن

دست در دامنت زدیم چو گرد / بر میفشان به خاکیان دامن

سنبلستان چین زلفش را / خوشه چینند آهویان ختن

ساقیا تا به خانه دل را / خیز و از عکس جان کن روشن

دل ز خمخانه بر نخواهم کند / که دلم می‌کشد به حب وطن

دین به دردی دن، دنی نشود / درد دین می‌کشم و دردی دن

منم افتاده در پی رندان / زاهدان اوفتاده در پی من

رویت افروخت آتش زردشت / زلفت آورد در میان زنار

درد ل من خیالت آمد و گفت / لیس فی الدار غیرها دیار

جان فدای تو کرده‌ام بستان / سر به پیشت نهاده‌ام بردار

ساقیا از شبانه مخموریم / از سرم باز کن بلای خمار

با خیال تو حق به جانب ماست / گر انا الحق زنیم بر سردار

اگرم قصد جان و سر داری / سر و جانم دریغ نیست زیار

زاهدی دوش دعوتم می‌کرد / بعد پند و نصیحت بسیار

داد ستار و خرقه‌ام پنداشت / که مگر خرقه دارم و دستار

هر دو را بستدم گر و کردم / به منی می به خانه خمار

گفتمش، ما خراب و مخموریم / خیز و ما را به حال خود مگذار

ای دل خود پرست سودایی / چند بر خاک باد پیمایی

توده خاکی آن نمی‌ارزد / که تو دامن بدان بیالایی

آفتابی نهان به سایه گل / گل چه بر آفتاب اندایی

آفتابا عجب چه خورشیدی / که تو با سایه بر نمی‌آیی

مطربا پرده‌ای زدی که درید / پرده بر کار عقل سودایی

مدتی گرد زاهدان گشتم / من شوریده حال شیدایی

دوشم آمد برید حضرت دوست / که فلان گر تو طالب مایی

طرز ترجیع بند من یکسر / راست ماند به شاخ نیشکر

کز سرش تا به پا فرو رفتم / بود بندش ز پند شیرین‌تر

نو عروسی است خوب روی و برو / بسته بر مدح خسروی زیور

آفتاب زمانه شیخ اویس / که زمانه بدوست دور قمر

کلک او دور عدل را پرگار / رای او خط غیب را مسطر

باد، سیر ستاره‌اش تابع / باد، دور زمانه‌اش چاکر

آنچنان شعر من به دولت شاه / در مزاج زمانه کرده اثر

این سخن صوفیان صومعه نیز / ورد خود کرده‌اند شام و سحر