سلمان ساوجی › غزل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای صبا خیز و دمی دامن خرگه بردار / گوشه ابر نقاب از رخ آن مه بردار

آن سمن رخ به وثاق دل ما می‌آید / خار این راه منم خار من از ره بردار

صد رهت جان به فدا رفت و نیفتاد قبول / سر نهم بر سر کویت سرم از ره بردار

می‌برد باد سحر پی به سر کوی حبیب / ای دل خسته پی باد سحرگه بردار

نقل کن نقل از آن لب، نه به وجهی که شود / آگه آن نرگس سودا زده، ناگه بردار

به فراشی صبا ناگاه برخاست / به صنعت دامن خرگه برانداخت

ز خرگه بر ملک نظاره می‌کرد / چو غنچه در درون دل پاره می‌کرد

بتان نظاره دیبا و کالا / بت چین فتنه آن قد و بالا

نوایی داد از آن هر مطربی را / قصب بخشید هر شکر لبی را

به جوش آمد درون جان مشتاق / ز طاقت شد دلش یکبارگی طاق

ملک جمشید را چون دید بیتاب، / ز مهرویان اجازت خواست مهراب

که امشب سوی خان خود گراییم / اگر عمری بود فردا بیاییم

ملک سرباز پس چون زلف پیچان / جدا گشت از بر خورشید تابان

همین کز طلعت خورشید شد دور / چو سایه بر زمین افتاد چون نور

دمی آهش رسیدی نزد ناهید / گهی اشکش دویدی سوی خورشید

چو مروارید شد بر خاک غلتان / بر او حلقه شده جمعی غلامان

چو شمع از عشق خورشید دل افروز / به سوز و گریه آنشب کرد تا روز

در آن ساعت چو پر شد شمع گردون / چو چشم عاشقان از اشک و از خون

تو گفتی بخت گردون چهره برداشت / و یا از روی گیتی غیر در بست

به پیش خویشتن شمعی بر افروخت / حدیث اندر گرفت و شمع می‌سوخت

چو شمعش بود ریزان دمع بر دمع / ز سوزش گریه می‌افتاد بر شمع

چو شمع از روشنایی اشک می‌راند / به سوز این قطعه را با شمع می‌خواند: