سلمان ساوجی › دوبیتی| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مرا چو یاد زیار و دیار خویش آید / هزار ناله زار از درون ریش آید
نشسته در پس زانوی غربتم شب و روز / خدای داند ازین پس مرا چه پیش آید