صامت بروجردی › از اشعار مشهور صامت که| ” میراث‌دار ادب پارسی “

شمارهٔ ۱۲ - از اشعار مشهور صامت که جدیداً بدست آمده است(در رانده شدن ابلیس از درگاه حضرت احدیت و نزول جبرئیل در گودال قتلگاه)

شنیدستم این قصه معتبر / من از راویان صحیح الخبر

که از دست قدرت چه روز نخست / گل بوالبشر را به تصویر جست

چو تلبیس ابلیس منظور شد / ملایک پی سجده مامور شد

تمامی بدین امر اقرار کرد / جز ابلیس کار سجده انکار کرد

به خود گفت من ز آتشم او ز خاک / گر از سجده‌اش رو بپیچم چه باک

تکبر به سویش چو آورد روی / بشد طوقی از لعنتش در گلوی

چو بر نار نازید او نار شد / به نیران سوزان سزاوار شد

پس از توسن کبر آمد فرود / بگفتا که ای پاک حی و دود

چو میرانیم از درت شرمسار / چه شد مزد طاعاتم ای کردگار

ندا آمد از داور دادخواه / که ای روسیاه آنچه خواهی بخواه

چنین گفت شیطان که ای کردگار / سه مطلب کن از بهر من بخواه

چنین گفت شیطان که ای کردگار / سه مطلب کن از بهر من اختیار

نخست آنکه پاداش این بندگی / به جاوید خواهم ز تو زندگی

دوم آنکه راهم دهی رایگان / تو در عضو عضو همه بندگان

سوم مطلبم ای خدای غفور / بماند به وقتی که باشد ضرور

ندا آمد از حضرت کبریا / که کردیم ما حاجتت را روا

از آن روز رو کرد آن بدگمان / به عالم به گمراهی بندگان

سوم مطلبش شد عیان برملا / همان ظهور عاشورا در کربلا

که فرزند زهرا چو از پشت زین / نگون گشت بی‌کس به روی زمین

غریبانه بر خاک سر بر نهاد / مهیا ز بهر شهادت ستاد

در آن لحظه شیطان نمود این خیال / که گر کشته شد این شه بی‌همال

شفاعت در این کار حاصل شود / همه سعی من هیچ و باطل شود

رهند عاصیان از عذاب و گناه / همین دم بمانم به روی سیاه

کنم حیله خویش در کار او / که شاید ترش سازد از صبر رو

بگفت ای خداوند گار مبین / بود موسم مطلب سومین

سوم مطلبم این بود بی‌حجاب / که آید به اول فلک آفتاب

نماید تمام حرارت عیان / بتابد به جسم حسین آن زمان

چو این آرزو کرد آمد خطاب / به نوعی که می‌خواست شد آفتاب

چنان تافت بر پیکر شاهدین / که شد دود بر آسمان و زمین

عطش گشت غالب چنان بر امام / که کام و زبان شه تشنه کام

ز خشکی شدی چون به هم آشنا / تو گفتی که از چوب خیزد صدا

ز هر زخم وی خون درآمد به جوش / بر آمد ز خیل ملایک خروش

در آن دم ز درگاه رب جلیل / به سوی زمین شد روان جبرئیل

پر خویش را کرد پس سایبان / بدان جسم پر زخم تیر و سنان

شه تشنه لب دیده را کرد باز / به جبریل فرمود با صد نیاز

که ای جبرئیل این پرت بر سرم / حجابی است بین من و دلبرم

مرا روی دل جز به محبوب نیست / در این دم به سر سایه مطلوب نیست

اگر هست منظورت احسان من / برو سایه کن بر جوانان من

برو سایه کن بر علی اکبرم / به طفل صغیرم علی اصغرم

اگر مطلبت هست امداد من / برو سایه افکن به داماد من

که او را دو آتش نموده کباب / یکی داغ حسرت یکی آفتاب

گذر بر سر خسرو ناس کن / دمی سایه بر زخم عباس کن

برو جانب خیمه ای دل غمین / فکن سایه اندر سر عابدین

که از سوز تب العطش می‌کند / به بستر فتاده است و غش می‌کند

چو گردد دم دیگر ای جبرئیل / عیالم در این دشت خوار و ذلیل

نه چادر به سر نی لباسی به تن / تمامی بر همه سر عریان بدن

به هر جا که گردند ایشان مقیم / فکن سایه بر کودکان یتیم

خصوصاً به ویرانه شهر شام / گذر کن در آنجای بی‌سقف و بام

محبت به اطفال داریوش کن / دمی سایه‌شان از پر خویش کن

اگر شعر (صامت) تو را شد قبول / ببر در جنان عرضه کن بر رسول