صامت بروجردی › و برای او| ” میراث‌دار ادب پارسی “

شکر ز گفته (صامت) ز بس فراوان است / بهای شکر و بازار قند ارزان است

ولی هزار شکر جای نان نمی‌گیرد / هزار شعر و غزل پیش گرده حیران است

زانرو ببر هر که بخواهم بروم / آن هم به تو و لطف تو باشد محتاج

از اول صبح کون تا شام معاد / جز ختم رسل هادی کل فخر عباد

بهتر ز علی و یازده اولادش / بالله ندیده دهر و نه مادر زاد

اولاد علی که اصل ایمان شد‌‌ه‌اند / دردا که قنبل تیغ عدوان شده‌اند

مجموع چو آفتاب و ماه و انجم / در جمله آفاق پریشان شده‌اند

هر کس به علی روی تولی نکند / در ملکل جنان روز جزا جا نکند

بالله به جز علی و اولاد علی / دردی ز کسی کسی مداوا نکنید

قاسم ز عمو چو اذن میدان طلبید / گفتا به جواب وی شهنشاه شهید

تو در بدن عموی خود چون جانی / از جان به جهان کجا توان دست کشید

کس نیست که از زمانه خرسند شود / جز اینکه به دام غصه دربند شود

آدم که به غم دچار شد دانستم / میراث پدر نصیب فرزند شود

با سعی و عمل کس از اجل نگریزد / با جنگ و جدل کسی بوی نستیزه

هر روز به مردمان اجل کرده کمین / پیمانه هر که پر شود می‌ریزد

هر دل غم عشق را نگهدار بود / در بزم وفا محرم اسرار بود

منصور صفت هر که زبانش سست است / در مذهب ما سزای او دارا بود

تا میل دل از مهر جهان کم نشود / اسباب سعادتی فراهم نشود

او در پی ناکامی و ما طالب کام / سودای دو کج حساب با هم نشود

هر کس به جهان رسید کشتی بنهاد / بنیاد اساس خوب و زشتی بنهاد

چون وعده او بسر رسید از عالم / رفت و سر خود به نیمه خشتی بنهاد

هر که اندر پی غمخواری مردم نشود / ز خدا قابل احسان و ترحم نشود

حج اکبر طلبی رو غم درویشان خور / کعبه را سنگ نشانست که ره گم نشود

دنیا به کسی خط امانی نسپرد / هرکس که بزدا عاقبت باید مرد

آن سنگ که نام نامی وی اجلست / بر شیشه عمر همه کس خواهد خورد

هر کس که در این دار فنا منزل کرد / اوضاع کمی به خون دل حاصل کرد

تا رفته که کنج راحتی بنشیند / مرگ آمد و اندیشه او باطل کرد

آن قوم کز الفت جهان خرسندند / بر دوستیش چگونه دل می‌بندند

آنان که بر آدمی سر افراز شدند / دندان محبت جهان را کندند

تا لعل نبخشی به تو گوهر ندهند / گر تو ندهی سیم تو را زر ندهند

بنا صفت ار بکار خشتی ننهی / در دست تو بازخشت دیگر ندهند

صد شکر که دفترم به پایان آمد / اکنون سر شوریده به سامان آمد

جن و بشر و ملک و ملک می‌گویند / کامروز ز دنیا به درک رفته یزید

افسوس که اولاد علی زار شدند / در چنگ یزید دون گرفتار شدند

در کوفه و شام عترت پیغمبر / سرگرد سر کوچه و بازار شدند

چون تیر که از کمان هوادار شود / گاهی به نشان گهی به سنگ آمده‌ام

ز ابنای زمانه آنچنان رنجیدم / کز لطف کسان بریده شد امیدم

ده ناخن من تمام بر ریشه فتاد / از چند که پنبه قبا برچیدم

در سایه رحمت تو تا جا دارم / از زشتی کار خود چه پروا دارم

من عاصی‌ام و تو ملجا هر عاصی / از آتش دوزخت چه پروا دارم

ای راه‌نمای خلق گم شد راهم / افکند کشاکش امل در چاهم

جرمم ز کرم ببخش زانروی که من / گوینده لا اله الا اللهم

هر چند ز غم چهره کاهی دارم / در حشر متاع روسیاهی دارم

با این همه معصیت خدا می‌داند / کامید به رحمت الهی دارم

من نامده‌ام که جان ز میدان ببرم / آب آمده‌ام برای طفلان ببرم

جان گر بدهم برای آبی سهل است / آب ار ببرم به است تا جان ببرم

هر چند ز معصیت گران شد بارم / امید نجات نیست در کردارم

چون خوار خورد به پای گل آب چه باک / در پای گل یل محمد خارم

نه غزه به طاعت و نه ننگ و نامم / خالی بود از می حقیقت جامم

اسباب امیدواری من این است / کامروز سواد لشگر اسلامم

نه کار بدین و نه به ایمان دارم / نه خصلت مومن نه مسلمان دارم

دامان محبت علی را اما / بیرون ننکم ز دست تا جان دارم

یا رب خجل از نعمت و احساس توام / من عاصی و مسحق غفران توام

هر گله که باشد به سگی محتاجست / من هم سگل گله محبان توام

یا رب اگر از اهل گناهم چکنم / بیا عاصیم و گمشده راهم چه کنم

حاشا نتوان نمود خود می‌دانم / مردود و لئیم و روسیاهم چه کنم

گر لقمه نان شود به یکصد تومان / هرگز نکننم دعا که گردد ارزان

بنده به سراغ بندگی باید رفت / رزاق خدا بود چه ارزان چه گران

هر چند تلاش کردم اندر ثقلین / از بهر علاج درد خلق کونین

دیدم که بود تمام درها مسدود / از هر طرفی به غیر درگاه حسین

هرچند که بر غمم سبب گشت حسین / چون نور ز دیده محتجب گشتن حسین

صد شکر که اندر سفر کرب و بلا / قربان حسین تشنه لب گشت حسین

شاهنشه کربلا حسین است حسین / قربان ره خدا حسین است حسین

فریادرس تمام خلق عرصات / فردا به صف جزا حسین است حسین

جانا به من ارجو کنی افزون کن / زین بیش مرا به عشق خود مفتون کن

شکرانه اینکه چون منی در دامت / مرغان دیگر را ز قفس بیرون کن

یا رب سگ نفس را مسلمانش کن / در آخر کار از اهل ایمانش کن

بسته است کمر که در جهنم بروم / از این عمل زشت پشیمانش کن

ای آنکه بود لطف و کرم عادت تو / افتاده سرم به زیر از خجلت تو

از جمله کار و بار خود نومیدم / اما دارم امید بر رحمت تو

از کتم عدم چه آشکارم کردی / مختار تمام کار و بارم کردی

خواهی گرم از گنه بسوزی به چه رو / بر بخشش خود امیدوارم کردی

خواهی به تمام سروران سر باشی / آسوده ز گیر و دار محشر باشی

باید ز صفا و صدق و اخلاص و ادب / خاک قدم آل پیمبر باشی

هر کس زده دست خود به دامان کسی / جسته است برای درد خود ملتمسی

من هم به حسین بن علی دارم چشم / چون نیست جز او به حشر فریادرسی

یا رب به من و روی سیاهم نظری / کز خیر نمانده در وجودم اثری

گر عفو تو شامل گنه‌کاران است / دیگر نبود ز من گنه‌کارتری

ایهشت بهتش رحمتت را سببی / دوزخ ز لهیب غضب بو لهبی

«یا من سبقت رحتمک من غضبک» / رحمت چه بود دگر نماند غضبی