صامت بروجردی › ترکیب بند| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از دور زمان دلم کباب است / بشنو که عجب پر انقلاب است

این نقش و نگار خوش که بینی / نقشی است که پایه‌اش بر آب است

ای تشنه چشمه سار رحمت / بر گرد که آب نه سر آب است

پرواز بده همای همت / زین جیفه که طعمه کلاب است

بشتاب به سوی کوی معنی / تا مرکب عمر در شتاب است

چند از پی جمع کردن مال / بر گردنت از طمع طناب است

دوران جهان چو موج دریاست / در وی تن آدمی حباب است

نی نی بود او چه خانه مور / این خانه به شبنمی خراب است

بسیار دوندگان دویدند / کز نام جهان نشان ندیدند

بس مرغ دل از برای این صید / صیاد صفت به خون طپیدند

زین باغ بسی گذشت گلچین / کز وی گل آرزو نچیدند

بس سبز خطان که زیر این خاک / دامان امید بر کشیدند

بس خاک شدند و بعد صد سال / چون سبزه ز خاک بردمیدند

بس آهوی جان که اندرین دشت / از کالبد بدن رمیدند

بس طفل کزین عجوز مادر / پستان مفارقت مکیدند

جز زهر اجل نداشت طعمی / آنها که از این عسل چشیدند

عالم همه گر گدا و گر شاه / گر ز آنکه سیاه یا سفیدند

گو طبل رحیل خود بکوبند / زین کهنه رباط تا رسیدند

این مرحله خوفناک و دور است / زاد سفری تو را ضرور است

تاریک شبست و راه تاریک / ایوای به رهروری که کور است

دزدیست اجل که گاو و بیگاه / در بردن نقد جان جسور است

لشگر شکنی بود که تنها / و همزن جیش سلم و نور است

شیرینی روزگار تلخ است / تا چشم بد ز مانه شور است

از یک سر پا غبار راه است / این کاسه سر که پرغرور است

دنیاطلبی شعارکردن / دیوانگی است کی شعور است

فرزانگی از کسی طلب کن / کز کسوت کائنات دور است

آبادی کاخ و تن چه حاصل / کو مسکن مار و ملک مور است

راحت به جهان به کس ندادند / تو می‌طلبی مگر به زور است

تا کی غم روزگار داری؟ / زین غم دل خود فکار داری؟

از یاد محبت زر و سیم / پیوسته به دوش بار داری

ای مست شراب خودپسندی / بر سر چقدر خمار دادی

اندر سر این پل شکسته / آسوده عجب قرار داری

آخر به کدام فضل و رتبت / بر سر هوس شکار داری

به جهان ز جهان سمند همت / با اهل جهان چکار داری؟!

بگشا سوی کاروان این حی / اگر دیده اعتبار داری

رفتند و تو همچنان بخوابی / از بهر که انتظار داری

با دست تهی ز هی خجالت / عزم سر کوی یار داری

دنیای دنی وفا نکرده / با خلق به جز جفا نکرده

هر کام که بود ناروا کرده / کامی ز کسی روا نکرده

کو جمعیتی که آخرالامر / از یکدگرش جدا نکرده

این کهنه طبیب عاقبت سوز / دردی ز کسی دوا نکرده

این کهنه طبیب عاقبت‌سوز / دردی ز کسی دوا نکرده

یک لحظه در این الم سرا دست / از دامن کس رها نکرده

کویک دل خرمی که در وی / اسباب عزا بپا نکرده؟

تا تیر فناست در کمانش / بیگانه و آشنا نکرده

گر دشمن خود بود و گر دوست / هرگز ز کسی حیا نکرده

هر نفس که کشته است و از وی / کس دعوی خونبها نکرده

صاحب نظری که ارجمند است / بر ملک جهان چه پای‌بند است

بر قبر گذشتگان گذشتن / کافی بود ار برای پند است

بنگر که جدا چگونه از هم / اعضای تمام بند بند است

پس گوش بدار و بین ز هر بند / مانند نی این نوا بلند است

کی غزوه دوستان شما را / رغبت بزمانه تا به چند است

جوئید چگونه استراحت / زین خانه که معدن گزند است

زهر است به جام دهر او را / مردانه کشی به سر که قند است

بر خنده این عجوزه مکار / مغرور مشو که ریشخند است

تا کی به هوای مال و اموال / در مجمر غم دلت سپند است

در بند علایقات دنیا / تا چند تو را علاقه بند است

روزی که جهان به کام ما بود / آهوی زمانه رام ما بود

در حجره دل عروس غفلت / همخوابه صبح و شام ما بود

پیوسته می‌محبت دهر / مانند شما به جام ما بود

هر لحظه به پیشگاه خدمت / زرین کمی غلام ما بود

صف بسته ز سرکشان دو صد صف / در بارگه سلام ما بود

بس جم خدم و ملک حشم‌ها / در سایه احتشام ما بود

نوبت زن چرخ کوس دولت / هر دم که زدی به نام ما بود

بگشودن عقده‌های مشکل / در عهده اهتمام ما بود

چون مرغ به آب و دانه مشغول / غافل ز اجل که دام ما بود