صامت بروجردی › و برای او| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گفت شه تشنه لبان زیر تیغ / آب ز شمشیر مرا آرزوست
کز غمت ای اکبر رعنا جوان / تا که بسوزم به همه کون و مکان
طفل یتیم حسن مجتبی / گفت که ای عمه مرا کن رها
جان کنم اندر ره عمم فدا / باغ جنان در بر شهزاده‌ها
بست چو شمر از ره جور و رستم / سلسله بر بازوی صید حرم
گفت از این سلسله زینب چه غم / همدم خود در ره شام خراب
(صامت) از این واقعه دردناک / زن پس رو جامه به تن ساز چاک
تا شوی از این غم عظمی هلاک / بهر عزای شه دین زیر خاک