ای مسیب ز جهان سوی جنان در سفرم / شده پرخون جگرم
بنشین لحظه اندر دم آخر به برم / شده پرخون جگرم کو رضا کو پسرم
بسکه کاهیده شد از صدمه زنجیر تنم / آب گشته بدنم
رقمی نیست ز پا تا بسر من دیگرم / شده پرخون جگرم کو رضا کو پسرم
دل افسرده و محزون و جگر خون و غریب / بی‌پرستار و طبیب
نه معنی است به بالین نه انیسی به سرم / شده پر خون جگرم کو رضا کو پسرم
زد چنان برق اجل شعله مرا بر تن و جان / که به دوران جهان
نه دگر اسم بجا باز بود نی اثرم / شده پرخون جگرم کو رضا کو پسرم
زهر هارون ستمگر جگرم را بگداخت / بدل آتش انداخت
ساخت بی‌مونس و دور از وطن و دربدرم / شده پرخون جگرم کو رضا کو پسرم
قاصدی کو که رود از بر من سوی وطن / با غم و درد و محن
به محبان و عزیزان برساند خبرم / شده پرخون جگرم کو رضا کو پسرم
به رضا گوید آیا نور دو چشمان پدر / بسرم کن تو گذر
که به راه تو بود موسم مردن نظرم / شده پرخون جگرم کو رضا کو پسرم
ای مسیب دم مرگ است ز بیداد رسی / همچو مرغ قفسی
یاد آید ز حسین جد به خون غوطه‌ورم / شده پرخون جگرم کو رضا کو پسرم
چو کنم یاد ز احوال تن بی‌سر او / غرقه خون پیکر او
روز چون شام شود تیره بعد نظرم / شده پرخون جگرم کو رضا کو پسرم
ز غم العطش وی بلب شط فرات / شد مرا قطع حیات
روز و شب گشته روان خون ز دو چشمان ترم / شده پرخون جگرم کو رضا کو پسرم
وعده دیدن رویت به قیامت افتاد / عاقبت در بغداد
بی تو مدفون شده‌ام مونس شام و سحرم / شده پرخون جگرم کو رضا کو پسرم
کس نبود ا زدفن و کفن شاه شهید / شد مرا قطع امید
همچو (صامت) به خدنگ غم ماتم سپرم / شده پرخون جگرم کو رضا کو پسرم