صامت بروجردی › و برای او| ” میراث‌دار ادب پارسی “

لم یا قوم تریدرن ببغی و فساد / لم تسعون بقتلی بلجاج و عناد
لیس والله سوانا خلف بعد نبی / فرض الله علی طاعتنا کل عباد
ربنا قد عرف الله علی کل بریه / ولقد طهرنا الله بطهر ابدیه
شرف الظاهر والباطن فهنا ازلیه / جدنا اشرف من کل شریف وجواد
چیست تقصیر من ای قوم که الیوم جهانی / شده آماده به قتلم همه با تیغ و سنایی
در شما نیست ز اسلام نه نامی نه نشانی / انا طمان و قد اخرس نطقی ولسانی
انعم الله علینا بسر سول مدنی / هوجدی و ابی‌واسطه الکون علی
من له ام کامی و هی بنت نبی / هذه الفخر کفافی بصلاح رشاد
گاه گفتی شه دین در بر صدیقه صغرا / زینب خو نشده دل دختر نیک اختر زهرا
اصبری اختی ماوقع الدهر علینا / لیس فی سانحه الکسون ثبات و مهاد
عجبا و ا عجبا امت گمراه که یکسر / چشم پوشید ز حق نمک آن پیمبر
همه در ریختن خون من بی‌کس و یاور / شده آماده و بگرفته به کف نیزه و خنجر
گاه می‌زد شرر اندر جگر (صامت) دلخون / به تسلای یتیمان دل افسرده محزون
یا سکینه و رقیه لفراقی لم تبکون / حسبی الله کفانا وهو خیر عماد