شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۲۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
مخزن گنج جملهٔ اسما ما / نور چشم تمام اشیا ما
غرق بحریم و آب می جوئیم / قطره و بحر و جود دریا ما
رند و مستیم و عاشق و معشوق / به همه اسمها مسمی ما
ما نه مائیم ما همه اوئیم / اثری چون نماند با ما ما
جام گیتی نما نموده به ما / دو جهان دیده ایم یکتاما
مه روشن به نور او باشند / تا نگوئی مگر که تنها ما
رو نهادیم بر در سید / باز گشتیم سوی مأوی ما
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
