شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۳۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “
شاه خودرائی است این سلطان ما / جان فدای او و او جانان ما
با دلیل عقل عاشق را چه کار / حال ذوق ما بُود برهان ما
بحر ما را انتهائی هست نیست / خوش درآ در بحر بی پایان ما
عشق اگر داری به میخانه خرام / ذوق ما می جو ز سرمستان ما
قرص ماه و کاسهٔ زرین مهر / روز و شب بنهاده اندر خوان ما
دل کبابست و جگر بریان ولی / نعمت الله آمده مهمان ما
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
