شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۶۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “
هر که آمد بر سر دار فنا / یابد از دار فنا دار بقا
خدمت منصور از آن سردار شد / ذوق سرداری اگر داری بیا
قل هو الله احد می خوان مدام / چون موحد در خلا و در ملا
ما درین دریا خوشی افتاده ایم / ما ز دریائیم و دریا عین ما
دردمندی را که باشد درد دل / دُرد درد دل بود او را دوا
بر در خلوتسرای می فروش / ساکنیم و فارغ از هر دو سرا
سیدیم و بندهٔ سلطان خود / ما جَمیم و جام ما گیتی نما
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
