شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۶۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
روشنست آئینهٔ گیتی نما / می نماید نور چشم ما به ما
کون جامع جامع قرآن تمام / مظهر ذات و صفات کبریا
غایت هر غایتی را غایتی است / کی بود بی ابتدا را انتها
رو فنا شو تا بقا یابی از او / بلکه بگذر از فنا و از بقا
آبروی خویش و بیگانه بود / هر که او با بحر باشد آشنا
در همه حالی خدا با من بود / لاجرم من با خدایم با خدا
بنده را از حضرت سید طلب / نعمت الله از علی مرتضی
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
