شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۶۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “
گر بیابی آشنای بحر ما / باز پرس احوال ما از آشنا
عین ما جوئی به عین ما بجو / جز به عین ما نیابی عین ما
هر که او در عشق او فانی شود / از حیات عشق او یابد دوا
دردمندی کو بود همدرد ما / هم ز دُرد درد دل یابد دوا
نقش می بندم خیالش در نظر / گشته روشن چشمم از نور بقا
در خرابات مغان مست و خراب / باده می نوشیم دایم بی ریا
نعمت الله را نهایت هست نیست / کی بود بی ابتدا را انتها
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
