شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۰۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
جامی ز حباب پر کن از آب / جام می ما به ذوق دریاب
در بحر درآ که عین مائی / با ما بنشین خوشی درین آب
مه روشن از آفتاب باشد / آن نور بُود به نام مهتاب
چشم تو خیال غیر گردید / خوابی است که دیده ای تو در خواب
محبوب خود و محب خویشیم / مائیم دریا ، حباب احباب
می در قدح است و عاشقان مست / مخمور مرو بیا و بشتاب
سید ساقی و صحبتی خوش / حاضر شده اند جمله اصحاب
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
