شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “
صدف و گوهریم و بحر و حباب / جوهرش آب و گوهرش دریاب
قدمی نه درآ درین دریا / نظری کن به عین ما در آب
بزم عشقست و عاشقان سرمست / باده نوشند شادی اصحاب
بر در می فروش رندانه / با مسبب نشسته بی اسباب
آفتابی به ماه رو بنمود / نور مهر است و نام او مهتاب
چشم پندار ما عیان بیند / گر خیالش تو دیده ای در خواب
نعمت الله عطای سید ماست / هب بی عوض دهد وهاب
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
