شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “
موجیم و حباب هر دو یک آب / آبست حجاب آب دریاب
آنها که به چشم عقل بینند / بینند خیال غیر در خواب
عقل ارچه چراغ بر فروزد / هرگز نرسد به نور مهتاب
معشوق خودیم و عاشق خود / عشقست دلیل راه اصحاب
آن نقطه بدان که اصل حرفست / یک فصل بخوان ولی ز هر باب
ما را نسب است از خداوند / عالی تر از این که راست انساب
در بحر محیط عشق غرقیم / مانند حباب و عین ما آب
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
