شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۲۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “
جامی ز حباب پر ز آب است / آب است که صورتاً حباب است
در ظاهر و باطنش نظر کن / دریاب حجاب آب ، آب است
آن جام جهان نمای اول / یک عین و صفات بی‌حساب است
بی جود وجود چیست عالم / گوئی سر آب نه ، سراب است
ماهی که تو را به شب نماید / خورشید بُود که در نقاب است
نقشی که خیال غیر بندد / بگذار که آن خیال خواب است
گر پرسندت که چیست توحید / خاموشی تو ، تو را جواب است
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
