شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۲۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
نور او در جمله اشیاء ظاهر است / ظاهرش بنگر که بر ما ظاهر است
روشن است آئینهٔ "عالم تمام" / در همه "اسما" مسما ظاهر است
نور روی اوست ما را در نظر / نور آن منظور زیبا ظاهر است
باطن است از چشم نابینا ولی / ظاهراً بر چشم بینا ظاهر است
در خیال دی و فردا مانده ای / از همه فرد آ که فردا ظاهر است
ما ز دریائیم و دریا عین ما / عین ما در عین دریا ظاهر است
نعمت‌الله باطن و ظاهر بود / باطنش پنهان و پیدا ظاهر است
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
