شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “
میخانه سرای عاشقان است / رندی که چو ماست عاشق آن است
بستان و بنوش شادی ما / جامی که به از شراب جان است
از ما نکند کناره معشوق / با عاشق خویش در میان است
این دیده به نور اوست روشن / آن نور به عین ما عیان است
گفتم عشقش نشان ندارد / این نیز نشان بی نشان است
عالم همه زنده دل به عشق اند / روحی است که در بدن روان است
ما را می جو ز نعمت‌الله / کو غرقهٔ بحر بی کران است
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
