شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۴۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “
چشم ما روشن به نور روی اوست / لاجرم من دوست می‌بینم به دوست
رند مست از گفت و گو ایمن بود / هر که مخمور است او در گفتگوست
عشق را با رنگ و بوئی کار نیست / عقل دایم در هوای رنگ و بوست
صد هزار آئینه گر بینم به چشم / در همه آئینه ها چشمم بر اوست
موج در دریا روان گردد مدام / آب جوید همچو ما در جستجوست
هیچ بد خود دیدهٔ سید ندید / آفرین بر دیدهٔ بینای اوست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
