شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۵۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

عشق جانان در میان جان ماست / گنج معنی در دل ویران ماست
ما به درد دل گرفتار آمدیم / وین عجب کاین درد دل درمان ماست
هر کسی را کفر و ایمانی بود / زلف رویش کفر و هم ایمان ماست
زاهدی باری به شأن عقل تو است / عشق بازی آیتی در شأن ماست
ما به عشق او به میدان آمدیم / گوی عالم در خم چوگان ماست
از شراب ناب بی غش سرخوشیم / مستی ما از می جانان ماست
در سماع عارفان در کنج دل / زهره قوال و قمر رقصان ماست
سید خلوت سرای وحدتیم / نعمت الله از دل و جان آن ماست