شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۵۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “
حالیا دور قمر دوران ماست / جام می در دور و این دور آن ماست
رونقش میخانه ها خواهد فزود / زآنکه وقت ذوق سر مستان ماست
دست ما چون آستین دست اوست / هر کجا دستیست آن دستان ماست
می کشد ما را و می گوئیم شکر / می برد دل منتش بر جان ماست
هر کجا سیبی است بی آسیب نیست / سیب بی آسیب از بستان ماست
اینکه می پرسی تو از برهان ما / مستی رندان ما برهان ماست
مجلس عشقست و ما سرمست وی / نعمت الله از دل و جان آن ماست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
