شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۷۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “
عشق او سلطان ملک جان ماست / اینچنین ملک و چنین سلطان کراست
پادشاه هفت اقلیم ای عزیز / نزد این سلطان درویشان گداست
با وجود او کرا باشد وجود / ور تو گوئی هست آن عین خطاست
رند سر مستیم و با ساقی حریف / همچو ما رندی در این عالم نخاست
دُرد درد عشق او نوشیده ایم / دُرد درد عشق او ما را دواست
مجلس عشقشت و ما سرمست او / شاهد میخانه در فرمان ماست
نعمت الله در همه عالم یکیست / لاجرم او سید هر دو سراست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
