شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۸۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “
آن چنان مجلسی که جانم خواست / عشق جانان بهای ما آراست
آفتاب جمال رو بنمود / ما به او ، او به خود چنین پیداست
بحر و موج و حباب و جو آبند / ما ز ما جو که عین ما با ماست
ما و زاهد به هم کجا سازیم / عقل با عشق می نیاید راست
مبتلای بلای بالائیم / هر بلائی که هست زان بالاست
عقل بنشست و فتنه را بنشاند / عشق برخاست فتنه ها برخاست
نعمت الله نگر که لطف اله / صورت و معنیش به هم آراست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
