شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۸۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
صورتی آراستی معنی کجاست / کی خدا یابی چه رویت با ریاست
ظاهر و باطن به همدیگر نکوست / هر که دارد هر دو با ما آشناست
گرچه تمر و جو ز هر یک تیرگیست / بهتر از این هر دو آن انجیر ماست
مجلس عشقست و ما مست و خراب / این چنین بزم خوشی دیگر کجاست
بحر عشقش را کرانی هست نیست / ابتدا نبود ورا بی انتهاست
آفتابست او و عالم سایه بان / عالمی در سایه بان پادشاست
هر که چون ما بندهٔ سید بود / هم چو بنده سید هر دو سراست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
