شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۹۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “
پادشاهی چه بندگی خداست / بندگی کن که پادشاه گداست
از هوا بگذر و خدا را جو / هرچه غیر ازویست باد هواست
بر درش هر که خلوتی دارد / فارغ از خانقاه هر دو سراست
دُرد دردش دوای درد دلست / درد دل خوشتر از هزار دواست
آفتابست و ماه خوانندش / نظری کن که نور دیدهٔ ماست
در خرابات ساقی سر مست / سید ما و خادم فُقراست
دیگران در پناه علم و عمل / نعمت الله در پناه خداست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
