شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۹۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “
منزل صاحبدلان صُفّهٔ صدق و صفاست / گوشهٔ اهل نظر خلوت خاص خداست
سایهٔ آزادها بر سر کوی مغان / صومعهٔ صوفیان خانقه و جای ماست
در حرم ما در آ محرم مستانه شو / میکدهٔ عاشقان با تو بگویم کجاست
ماه من اندر سما آمده رقصان دگر / جان و دل از بهر او ذره صفت بر هواست
هر دم چشمت از آن دارمش اندر نظر / هر که چو سید ندید دیدهٔ جانش عماست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
