شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۹۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر که ز اهل عباست تابع آل عباست / منکر آل رسول دشمن دین خداست
دوستی خاندان درد دلم را دواست / جان علی ولی در حرم کبریاست
صورت او هل اتی معنی او انّما / باب حسین و حسن ابن عم مصطفاست
پیروی او بود دین حق و راه راست / سلطنت لافتی غیر علی را کراست
مشهد پاک نجف روضهٔ رضوان ماست / یک سر موی علی هر دو جهانش بهاست
لحمک لحمی وراست همدم او مصطفاست / هر که موالی بود خویش من و آشناست
آیهٔ او انّماست آنکه ولی خداست / آنکه ولی خداست آیهٔ او انماست
نور ظهور ازل ذرهٔ بیضای ماست / حب نبی و ولی از صفت اولیاست
مدعی این طریق دشمن دین خداست / بندهٔ درگاه او سید هر دو سراست