شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۹۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “
نور چشمت در نظر پیداست / نظری کن ببین که او با ماست
نقش رویش خیال می بندم / دیدهٔ ما به دیدنش پیداست
آفتابست او و ما سایه / ما حبابیم و عین ما دریاست
مبتلای بلای بالائیم / خوش بلائی که عشق او بالاست
می جام بقا اگر نوشی / خانهٔ میفروش دار بقاست
دُرد درش مدام می نوشم / چه کنم دُرد درد صاف دواست
نعمت الله برای سرمستان / مجلس عاشقانه ای آراست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
