شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۲۰۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
آئینهٔ ذات عین ذاتست / دانست که مجمع صفاتست
بی جود وجود حضرت او / عالم به تمام فانیاتست
می نوش مدام دُردی درد / کین دُردی درد دل دواتست
میخانهٔ ماست در خرابات / وین خانه ورای شش جهاتست
سیراب شدند اهل عالم / آری همه چیز ذوحیاتست
گر کشته شوی به تیغ عشقش / آن حی قدیم خونبهاتست
سید به حضور نعمة الله / دایم به طهارت و صلاتست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
