شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۲۰۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بشنو معانئی که بیان ولایتست / دارم نشانئی که نشان ولایتست

آب حیات ماست به هر سو که می رود / سرچشمه اش ز بهرهٔ خوان ولایتست

ملک جهان چو باغ بهاری است تازه شد / حکمی به ما رسید که آن ولایتست

ایام غم گذشت دگر شاد و خرمیم / آمد امام وقت زمان ولایتست

بشنو به ذوق گفتهٔ مستانه گوش کن / کین قول عاشقان و زبان ولایتست

گنجینهٔ ولایت والی دل ولیست / جانم فدای اوست که جان ولایتست

از خوان نعمت الله ما نعمتی بخور / خوش نعمتی بود که ز خوان ولایتست