شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۲۸۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “
مرغ صحرائی به دریا مایل است / مرغ آبی هم به دریا مایل است
ما نه دریائیم و دریا عین ماست / هر که او با ماست با ما مایل است
ترک راهمت به ترکستان کشد / خاطر هندو به مأوا مایل است
نفس خواجه خواجه را آرد به زیر / گرچه روح او به بالا مایل است
گر سنائی سوی غزنی میرود / بوعلی سینا به سینا مایل است
رند اگر می می خورد عیبش مکن / کو به اصل خویش گویا مایل است
نعمت الله عاشقانه روز و شب / با جناب حق تعالی مایل است
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
