شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۲۸۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “
رند سرمست فارغ البال است / بی غم از قال و ایمن از حال است
نی که موجود ثانیش خوانند / بر الف نزد عارفان دال است
سر فدا کن چه قدر زر باشد / خرقه چو بود که مال پامال است
خواجه گر راه میکده گم کرد / مرد هادی نگر که او ضال است
هرچه بر عقل مشکلست ای یار / حلَش از عشق جو گر اشکال است
عشق مشاطه ایست تا دانی / بلکه صاحب تمیز و دلال است
عقل کل در بیان سید ما / دم فرو بسته گوئیا لال است
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
