شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۲۹۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “
درد ار داری دوا همان است / درد ار نوشی شفا همان است
با جام می ار دمی برآری / دانی که حیات ما همان است
عمریست که مبتلای دردیم / خود راحت مبتلا همان است
فانی از خود فنا همین است / باقی به خدا بقا همان است
در آینه همه نظر کن / می بین همه را لقا همان است
ما جام جهان نمای عشقیم / این جام جهان نما همان است
گر صورت سیدم دگر شد / اما به خدا خدا همان است
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
