شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۳۱۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “
یاری که ز ملک آشنائی است / داند که قماش ما کجائی است
زاهد بر مست اگر کند میل / آن میل به نزد ما هوائی است
سلطانی این جهان فانی / با همت عارفان گدائی است
عاشق ز بلا اگر گریزد / در مذهب عشق بی وفائی است
مائیم و نوای بی نوائی / ما را چو نوا ز بی نوائی است
گفتیم که غرق بحر عشقیم / این مائی ما ز خودنمائی است
مستیم و حریف نعمة الله / این نیز عنایت خدائی است
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
