شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۳۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “
درد عشقش دوای جان من است / دُرد دردش شفای جان من است
جان من تا گدای حضرت اوست / شاه شاهان گدای جان من است
جان من در هوای اوست مدام / همه جان در هوای جان من است
حال جان مرا کسی داند / که چو من آشنای جان من است
عشق او را به جان خریدارم / گرچه عشقش بلای جان من است
جان من از برای جانان است / عشق جانان برای جان من است
او مرا کشت و زندهٔ ابدم / سیدم خونبهای جان من است
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
