شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۳۲۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
کفر زلفش که رونق دین است / مهتر هند و سرور چین است
دل ما می برد به عیاری / کار طرار دائما این است
نور چشمست و در نظر دارم / چه کنم دیده ام خدا بین است
هر خیالی که نقش می بندم / به خیال نگار تعیین است
کهنه است این شراب اما جام / باز در بزم ما نوآئین است
عشق می باز و جام می ، می نوش / قول پیران شنو که تلقین است
من دعاگوی نعمت اللهم / عالمی را زبان به آمین است
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
