شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۳۳۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
بنده ایم و عابد و معبود اوست / بلکه معدومیم ما موجود اوست
گر کسی راهست مقصودی دگر / عارفان را از همه مقصود اوست
جود او بخشید عالم را وجود / نیک دریابش که عین جود اوست
این و آن نقش خیالی بیش نیست / آنکه هست و باشد و هم بود اوست
سر نهاده پیش او بر خاک راه / ساجدیم و حضرت مسجود اوست
حکم میخانه به ما انعام کرد / آنکه ما را این عطا فرمود اوست
نعمت الله جان به جانان داد و رفت / نزد یاران عاقبت محمود اوست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
