شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۳۴۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “
در خانقهی که شیخ ما اوست / سرحلقه و شیخ هر دو نیکوست
دشمن چه کنیم یار غاریم / از دوست طلب کنیم هم دوست
آیینهٔ روشنی به دست آر / اما می بین که هر دو یک روست
زلفش بگشود و داد بر باد / زان بوی نسیم صبح خوشبوست
خورشید جمال او برآمد / عالم همه نور طلعت اوست
سر رشتهٔ فقر ما طلب کن / تا دریابی که رشته یک توست
شاه است چو سید یگانه / هر بنده که او به عشق آن جوست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
