اگر تو عاشق یاری به عشق دوست نکوست / به هر چه دیده گشائی چه حسن اوست نکوست
اگر به کعبه رَوی بی هوای یار بد است / وگر به میکده باشی به یاد دوست نکوست
جهان و صورت و معنی چو مغز باشد و پوست / تو مغز نغز بگیر و مگو که پوست نکوست
اگرچه کشتن عشاق بد بود بر ما / ولی چه عادت آن یار نیکخوست نکوست
تو را نظر به خود است ای عزیز بد باشد / مرا که در همه حالی نظر به دوست نکوست
بیا و جامهٔ جان چاک زن به دست مراد / چو لطف او به کرم در پی رفوست نکوست
ز زلف یار به عمر درازت ای سید / چو شانه حاصلت از نیم تار موست نکوست