شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۳۵۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “
در دو عالم خدا یکیست یکیست / مالک دو سرا یکیست یکیست
بر در کبریای حضرت او / پادشاه و گدا یکیست یکیست
آینه در جهان فراوان است / جام گیتی نما یکیست یکیست
دو مگو و دوئی به جا مگذار / تو یگانه بیا یکیست یکیست
موج و بحر و حباب بسیارند / آن همه نزد ما یکیست یکیست
دردمندیم و درد می نوشیم / دُرد و درد و دوا یکیست یکیست
نعمت الله یکیست در عالم / سخن آشنا یکیست یکیست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
