شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۳۶۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
هر دل که به عشق مبتلا نیست / هستش مشمر که گوئیا نیست
تا دُردی درد نوش کردیم / دل را به از این دگر دوا نیست
رندیم و مدام جام رندان / از ساقی و جام می جدا نیست
مستیم و خراب در خرابات / ما را جائی دگر هوا نیست
در بحر محیط عشق غرقیم / جز ما خبرش ز حال ما نیست
هر نقش که در خیال آید / نیکش بنگر که بی خدا نیست
مستیم و حریف نعمت الله / حیف است که ذوق او تو را نیست
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
