شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۳۹۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در هر دلی که مهر جمال حبیب نیست / گر جان عالم است که با ما قریب نیست
گوئی رقیب بر سر کویش مجاور است / لطف حبیب هست غمی از رقیب نیست
دُردی درد نوشم و با درد دل خوشم / دردم دواست حاجت خواجه طبیب نیست
بلبل خطیب مجلس گلزار ما بُود / ما را هوای واعظ و بانگ خطیب نیست
هر قطره ای که در نظر ما گذر کند / چون نیک بنگریم زما بی نصیب نیست
زُنار زلف اوست که بستیم بر میان / در دل خیال خرقه و میل صلیب نیست
بحریست طبع سید پر دُر شاهوار / گر در سخن گهر بفشاند غریب نیست