شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۴۶۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل به دست باد خواهم داد هر چه باد باد / این عنایت بین که چون با بخت من افتاد باد
در هوای آنکه یابد باد بوی آن نگار / بر در هر خانه روی خویشتن بنهاد باد
هر کسی کو می‌خورد جام غم انجام غمش / نوش جانش باد دایم در جهان دلشاد باد
خانقه گر گشت ویران باده نوشان را چه غم / عمر رندان باد دایم میکده آباد باد
هر که بنیادی ندارد هیچ بنیادش منه / عقل بی ‌بنیاد باشد کار بی ‌بنیاد باد
دل به جان آمد ز مخموران کنج صومعه / مجلس رندان و کوی باده نوشان شاد باد
هر که باشد بندهٔ سید غلام او منم / بندهٔ سید همیشه از غمان آزاد باد