شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۴۶۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “
آب چشم ما به روی ما فتاد / سو به سو گشت او ولی دریا فتاد
روی ما خوش بود خوشتر شد از آن / آبرو داریم بروتا فتاد
آب دیده اشک مردم زاده بود / خورش روان گردید در دریا فتاد
چیست عالم شبنمی از بحر ما / میل مأوا کرد با مأوا فتاد
عاقلی نقش خیالی بسته بود / عشق آمد کار او در پا فتاد
هر که افتاد او ز چشم عارفی / دل به او کم ده که از دلها فتاد
نعمت‌الله در خرابات مغان / مجلسی رندانه دید آنجا فتاد
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
