شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۴۷۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “
کون جامع جامع اسما بود / مظهر او مجمع اشیاء بود
آفتابی تافته بر آینه / نور او زان نور مه سیما بود
در ازل رندی که با ما باده خورد / همچنان مست است و باشد تا بود
ما ز دریائیم و دریا عین ما / این کسی داند که او از ما بود
جام می در دور و ساقی در حضور / مجلس ما جنت المأوا بود
چشم عالم روشنست از نور او / دیده ای بیند که او بینا بود
نعمت الله در همه عالم یکی است / لاجرم یکتای بی همتا بود
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
