شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۴۸۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
جان بی جانان تن بی جان بود / خوش نباشد جان که بی جانان بود
کنج دل گنجینهٔ عشق وی است / آنچنان گنجی در این ویران بود
چشم ما بسته خیالش در نظر / روشنی دیدهٔ ما آن بود
آفتابست او و عالم سایه بان / این چنین پیدا چنان پنهان بود
دل به دریا ده بیا با ما نشین / زانکه اینجا بحر بی پایان بود
دو نماید صورت و معنی یکی است / موج و دریا نزد ما یکسان بود
نعمت الله در خرابات مغان / دیدم او ساقی سرمستان بود
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
