شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۴۸۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جان بی جانان تن بی جان بود / خوش بود جانی که با جانان بود

دردمندان را دوا درد دل است / این چنین دردی مرا درمان بود

عشق را خود با سر و سامان چه کار / کار عاشق بی سر و سامان بود

هر که او پابستهٔ زلف بتی است / همچو مو پیوسته سرگردان بود

هر کسی کز عشق او کشته شود / او نمیرد زنده جاویدان بود

عشق او گنجی و دل پروانه ای / جای گنجش در دل ویران بود

سید و بنده اگر خواهی بیا / نعمت الله جو که این و آن بود